Luisteren naar signalen

In mijn ziekteproces krijg ik van artsen en verpleegkundigen steeds hetzelfde advies: luister goed naar je lichaam. Een verstandig advies, ongetwijfeld, maar voor mij is het makkelijker gezegd dan gedaan. Ik heb grote moeite om die signalen te herkennen. Ik voel, hoor of merk ze vaak niet, of ik weet eenvoudigweg niet wat ze betekenen. Wanneer moet je rust nemen? Wanneer is vermoeidheid een signaal en wanneer hoort het er gewoon bij? Mijn lichaam spreekt blijkbaar een taal die ik nog niet goed versta.

Luisteren is dus niet alleen een communicatieve vaardigheid. Het is ook een vorm van vroegtijdige waarschuwing. Dat merkte ik onlangs ook zelf. Hoewel ik voor mijn hartproblemen inmiddels weer beter was verklaard, voelde ik de afgelopen tijd meerdere malen druk op mijn borst. Zelf was ik geneigd daar niet al te veel betekenis aan toe te kennen. Pas na enig aandringen van mijn fysiotherapeut heb ik opnieuw contact opgenomen met mijn cardioloog. Zij was in eerste instantie niet direct verontrust, maar wilde me toch volgende week ontvangen om er samen nog eens goed naar te kijken. Blijkbaar waren de signalen er wel, maar had ik iemand anders nodig om mij erop te wijzen dat het misschien verstandig was er toch naar te luisteren. Dat is misschien precies de parallel met communicatie: signalen zijn er vaak al, maar je moet ze wel willen zien, serieus nemen en er iets mee doen.