Het is stil aan de overkant
De kreet ‘het is stil aan de overkant’ is diepgeworteld in de voetbalcultuur. Geen grapje, geen folklore, maar een harde constatering: wie geen geluid maakt, bestaat niet. Geluid is aanwezigheid. Sfeer is invloed. Wie zwijgt, levert zijn plek in, vrijwillig of niet. In het stadion weet iedereen dat: meedoen is hoorbaar meedoen.
Diezelfde dynamiek zie ik terug bij Bonen in de pot en Bonen Doppen. En laat ik het maar scherp zeggen: juist van communicatie- en marketingprofessionals had ik meer verwacht. Jullie lezen, analyseren, liken misschien zelfs, maar reageren? Nauwelijks. Geen reflectie, geen tegenspraak, geen aanvulling. Terwijl dit vak draait om dialoog, om betekenis geven, om het gesprek gaande houden. Nee, ik vis niet naar complimenten maar wel naar terugkoppeling.
Zwijgen is makkelijk
Veilig. Efficiënt. Zeker voor mensen die beroepsmatig anderen aansporen om zichtbaar te zijn, positie te kiezen en verhalen te delen. ‘Het is stil aan de overkant’ is dan geen observatie meer, maar een ongemakkelijke spiegel. Als iedereen wacht tot een ander het gesprek opent, blijft er niets over dan zenden in een vacuüm. Geluid maken vraagt lef en dat lef zou in dit vak toch ruim voorradig moeten zijn.
Daarom is die kreet ‘laat je horen’ zo onmiskenbaar relevant. Artiesten roepen het niet uit onzekerheid, maar uit noodzaak: zonder respons geen energie, geen wederkerigheid, geen gezamenlijk moment. Dat geldt net zo goed hier. Feedback, kritiek of instemming maakt je mede-eigenaar. Zonder dat blijft de maker praten tegen een zwarte zaal. Laat je eens horen is dus geen beleefde uitnodiging, maar een professionele plicht. Want wie zich communicatieprofessional noemt en structureel zwijgt, staat wel in de zaal maar weigert mee te zingen.
Bonen in de pot