Niet doen wat je zegt, niet zeggen wat je doet

“Ik zal mijn secretaresse vragen een afspraak te maken.” Of: “Ik kom er op terug.” Het is een zin die we makkelijk uitspreken, in mails, vergaderingen, appjes en die net zo makkelijk in stilte oplossen. Het probleem is niet dat mensen ergens niet op terugkomen; het probleem is dat ze zelden terugkomen om te zeggen dát ze het niet doen. Zo ontstaat geen duidelijk ja en geen eerlijk nee, maar vaagheid. En vaagheid tast vertrouwen aan. Drukte, volle agenda’s en goede bedoelingen verklaren veel, maar ontslaan ons nergens van: wie iets zegt, schept verwachting en draagt verantwoordelijkheid.

Dit is geen generatiekwestie, maar een cultuurkwestie. We zijn ongemak gaan vermijden en kiezen liever voor een zachte belofte dan voor een heldere afwijzing. Alleen is vriendelijkheid zonder duidelijkheid geen echte vriendelijkheid, maar uitstel van teleurstelling. Misschien moeten we minder zeggen of eerlijker. En als je iets niet gaat doen, kom er dan op terug om dát te zeggen. Dus gewoon zeggen wat je doet, en doen wat je zegt! Wie de schoen past, trekke hem aan.