Dit was zo’n week

waarin alles wat met communicatie te maken heeft weer eens mooi samenkwam.

Aan de ene kant de blijvende spanning tussen pers en PR: persberichten doen er nog altijd toe, maar de waardering ervan verschilt fundamenteel. Journalisten willen relevantie en scherpte, PR-professionals worstelen zichtbaar met vorm, timing en toegevoegde waarde. Tegelijkertijd werd opnieuw duidelijk waarom de nieuwsbrief aan waarde wint. In een tijd van gesloten platforms en AI-antwoordmachines is de inbox één van de laatste plekken waar je als afzender zelf aan het stuur zit, direct, persoonlijk en zonder ruis.

Daar staat tegenover dat stilte geen optie meer is. Wie zich niet laat horen, levert invloed in. Zichtbaarheid, respons en wederkerigheid zijn geen bijzaak maar een professionele plicht. En onder al die observaties ligt één constante: nieuwsgierigheid. Niet als soft skill, maar als kernkwaliteit. Je herkent de goede communicatieprofessional niet aan het volume, maar aan de scherpte van de vragen en de aandacht voor wat er maatschappelijk schuurt, beweegt en betekenis krijgt.